De basis voor het Utrechts Byzantijns Koor werd gelegd door een groep Oekraïense seminaristen met zijn professoren, toen deze kort na de Tweede Wereldoorlog naar Nederland kwam. De geboren en getogen Oekraïner dr. Myroslaw Antonowycz leidde de gezangen in de erediensten in het in Culemborg gevestigde Oekraïense seminarie. Nadat de seminaristen afgestudeerd waren, zwermden zij uit om hun priesterlijke roeping voor de Oekraïners over heel de wereld te volbrengen. Het inmiddels buiten de kloostermuren bekende seminaristenkoor viel daardoor uiteen, doch de aanvragen voor het zingen van liturgieën en concerten in heel Nederland bleven komen.
Op initiatief van mgr. A.G. Smit richtte dr. Antonowycz een koor op, bestaande uit Nederlandse mannen, die zich toelegde op het zingen van – in eerste instantie – de liturgie volgens de Slavisch-Byzantijnse ritus.
Vanaf de oprichting (9 februari 1951) bouwde dr. M. Antonowycz aan een koor dat met louter Nederlanders een muzikale uitdrukking kon geven aan de Oekraïense ziel. En deze ook meer dan benaderde.
In 1991 nam dr. Antonowycz afscheid als dirigent en ontving hij de zilveren medaile van de stad Utrecht. Daarna werd hij benoemd tot ere-dirigent van het Utrechts Byzantijns koor. Hij werd in 1992 opgevolgd door Grigori Sergei Sarolea. Dr. M. Antonowycz overleed op 11 april 2006 in zijn woonplaats Vleuten – De Meern.
Gezien de plaats die het UBK binnen de Oekraïense gemeenschappen over heel de wereld verworven heeft, mag men stellen dat de veelgenoemde term ‘ambassadeurs van de Oekraïense zangcultuur’ er een is waar het koor en de huidige dirigent, Grigori Sergei Sarolea trots op mogen zijn.